Niedziela pełna wrażeń.
Od dzisiaj nie boję się burzy.
Jeszcze kilka godzin temu, kiedy jechałam poza miasto samochód nie wydawał mi się na tyle bezpieczny abym mogła bez strachu w nim przebywać. Pełniłam rolę pasażera. Szczerze mówiąc było mi bardzo trudno powstrzymywać płacz. Z nerwów obgryzałam wargi a gdy widziałam jasne błyskawice na niebie, które były dość blisko nas dostawałam palpitacji serca. Jednak musiałam trzymać się dzielnie i bynajmniej nie ze względu na makijaż,ale na ogólną atmosferę w samochodzie...
Deszcz lał, wycieraczki ledwo nadążały ...wielgachne kałuże ( można rzecz mini stawy), płacz dziecka a późniejsza sytuacja w której się znalazłyśmy przekroczyła moje wyobrażenia...
Znalazłyśmy się w obcym mieście, ulice zalane, więc ciężko było gdziekolwiek jechać. (Nadal widzę ten znak pod wiaduktem a raczej jego część, wody to tam chyba było do kolan)
Pomijając niektóre wątki.. a przechodząc do setna sprawy.
Zalana ulica, nadal burza a my w środku największej wody.. BaCH - samochód stanął i nie ruszy dalej. Nie odpalił, nie drgną. Pierwsza myśl- zaleje nas, woda wkroczy do samochodu. Najgorsze było "jojdanie" M. Udzielił się jej nasz nerwowy nastrój. Noi stało się.
Ja, która panicznie boi się burzy.. wychodzę z samochodu, woda po kostki, miniówka( choć to mało istotne) i pcham samochód, który ani drgnie.
Obok mnie po chodniku przejeżdżają samochody. Zero pomocy. Ruszył .. 10 cm do przodu
Z naprzeciwka jedzie nasz Anioł, wysiada z samochodu (oczywiście po naszej prośbie ) idzie w naszą stronę.
Maska, skalpel siostro... a to nie ten film
Maska samochodu już w górze, magiczne rączki Pana zdziałały cuda i silnik odpalił. Wsiadamy jedziemy. Pytamy ludzi o drogę, uf udało się. Wyjechałyśmy na krajową.
Dopiero później dochodzi myśl... woda+ burza = zagrożenie .. i to nie takie małe.
Dlatego... tylko dziękować Aniołowi, że czuwał, że był z Nami.
Jesteśmy już bezpiecznie w domu. Pora spać.
Dziękuję ...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz